گاهی بدون دلیل خاصی دلم حسابی میگیره ٬ حالم بد میشه و خلقم خراب. امروز از اون روزا بود .
داشتن یه دوست خوب که حرفای آدمو بفهمه و بدور از روابط مصنوعی و متکلف آدمو دوست داشته باشه و با وجود اختلاف نظر به عقایدت گوش بده و براشون احترام قایل باشه ٬ نعمت بزرگیه .
خیلی دوست دارم در مورد دغدغه هام ٬ فکرام ٬ کتابای مورد علاقه ام و ... باهات حرف بزنم .
راستی چند تا از ما آدما دوست واقعی داریم ؟ دوستی که بتونیم راحت باهاش حرف بزنیم و واقعآ اون چیزی رو که ته دلامونه براش آشکار کنیم ؟
هیچ فکر کردیم که چرا دورویی وخود را یه جور دیگه جلوه دادن خیلی بین ماها رایجه؟
خیلی از آدمایی که دور وبرمون میبینیم براحتی دارای دو و یا حتا چند شخصیت متفاوت و گاه حتا متضاد هستن. راستی چرا جامعه ما ٬ داره خیلی ها رو بسوی این رفتار سوق میده ؟
اشکال از کجاست ؟ ذات آدم ٬ جامعه ٬ خانواده ٬ یا ..................